BURADA
BURADA
O kadar yabancıyız birbirimize. Kendimize o kadar yabancıyız. Bir köşe boyu sessizliğin içine gömülmek isterken o kadar dalıyoruz gürültülere. Çok yabancıyız kendimize. Aradığımız iki nehir boyu sakinlikken yüksek binalar dikiyoruz mahallemize. Çok yabancıyız birbirimize. Bir kahvenin buharında birleşmek isterken, bırakmıyoruz kibrimizi geride. Ellerimiz bile yabancı birbirine. Yanlışlıkla dokundum sana, hissettim kıpırdanan damarlarını. Vücudun bir telaşın içinde gelip giderken, sakinliğin içinde asılı kalmış yüzüne baktım; topuklarının kaldırımla olan uyumuna baktım; ellerini hikayem yaptım. Ne zaman bir deniz sakinliği yakalasak birinde, ellerimiz yanlışlıkla değer birbirine, hikayelerimiz değer birbirine. Ama yine de yabancıyız birbirimize.
Herkesin bir hikayesi vardı beraberinde getirdiği. Herkes bıraktı hikayesini masaya ve biz nerede bize yönelen bir diz görsek; koştuk o tarafa. Şüpheyle birbirini aranan ellerimiz de durdu o noktada; üşüyen ellerimiz manto ceplerini bile aramadı. Kafamızı ödünç bırakırsak omuzlara, unuturuz sandık. Unutmadık. Alışkanlıklarımız bile körelmişti artık. Gazete kağıdını serdiğimiz kahvaltı masalarına bir bardak çay bıraktık. Hep bir dinginlik aradık apartman boşluklarında; hiç bulamadık. Gazete kağıtlarını sakladık hep, bir çocuk küçüktü ve okumak istedi. Bir çocuk küçüktü ve kırıldı kalbi.
Herkes bir şiir taşısa cebinde, bir mısra şiirle güzelleşse dünya. Kullandığımız markalar yakınlaştırmasa bizi; kurduğumuz cümlelere salıncaklar yapsak ve desek burada olduğun kadar varım, burada olduğun kadar masalım. Ellerimiz bıraksa tedirginliğini bir köşede, gözlerimiz bir deniz boyu dinginlikle buluşsa... Bir sandala yüklesek acılarımızı ve hiç beklemesek... Tüm ağrıyan yanlarımı al şimdi, bırak kalsın toprağın altında. Acıyor dediğim ne varsa boğazımda bir düğüm şimdi. Apartman boşluklarından bir yaşam edinmeye çalışırken; unuttum kırılan yanlarımı onarmaya. İçime batan bir kemik şimdi, nereye gitsem; nereye dönsem acıyor. Hiçbir yere gitmiyor.
Yorumlar
Yorum Gönder