BİRKAÇ PARÇA

-


                                                               
                                                                  BİRKAÇ PARÇA
 Bazı zamanlar şarkı bile dinlemek istemiyorum. İstemiyorum daha fazla kelime, daha fazla müzik ve daha fazlası. Bazı zamanlar şarkılar bile yoruyor; yoruluyorum. Kafamdakileri bir masaya bırakmak istiyorum ve yanlarına uzanmak öylece. Kafamdakileri masaya bırakmak ve tatmin etmek günümü; o anımı, zamanımı... Kafamdakiler bazen çok ağır, bazen yorucu ve dingin bazen de; ama bazı zamanlar müzik dinlemek bile öyle bir yük, öyle kahredici ve acıtıyor beynimi.
 Bazı zamanlar insanları dinlemek istiyorum. Yan masayı dinlemek istiyorum bazı zamanlar; arkamdaki adım seslerini, o çocuğun anlattıklarını, o insanların susuşlarını, o tabağın yere düşüşünü dinlemek istiyorum. Bazı zamanlar bestelenmiş olanları değil, o günü dinlemek istiyorum; tramvayın sesini, kurgusal diyaloglarınızı, korkak adımlarınızı... Bazı zamanlar seni dinlemek istiyorum, ama adımların çoktan o caddede bitmiş; tükenmiş.
  Kahve fincanının masadaki duruşunu izleyerek dakikalar geçirdim. Bazı insanların selam verişlerini izledim; gidişlerini izledim. İnsanların müzik dinlerken kıpırdanan kaslarını izledim; ellerine dokundum ve hissettim. Bazı insanların ellerini hissetmek öyle kolayken; çok uzaktı kimileri de. Öykülerimiz bir yazılmamış dedim; benim cümlelerimin onların kitabında yeri yoktu ve ben bilmiyordum ne demek istediklerini kurdukları o cümlelerle. Sonra çantamı toparladım, içine attım her ne varsa. Odama geçtim bıraktım yatağa; dinlendim. Sonra, kendimi dinledim; kurduğum cümlelere baktım ve kuramadıklarıma. Sonra, düşündüm ki hayatım sanki birşey için hazırlanmış, o şey  için biriktirmişim her şeyi; ve onun için kaybetmişim. Sonra, duygularımın kayboluşunu izledim. İlk defa benden gidenler iyi hissettirdi, ilk defa üzülmedim gidişlere. Dinlemedim bir daha adım seslerini; ne gelişleri, ne de gidişleri.

                                                                                                                                         Büşra ÇOBAN

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ASILI KALIR ÖYLECE

-
Resim
     "        Bazen sadece dinlenmek için anlattığımızı hatırlayalım. Bazen sadece bi su gibi akıp geçtigimizi, dokunmadan ve hiç  yaralanmak istemeden, yara almak istemeden... Bazen sadece hikayesine ortak olmak istediğimiz insanları hatırlayalım. Sadece onlara anlatmak istediğimiz, kusursuzca dinleyen; biraz eleştirmeden ve biraz yargılamadan. "Sadece sana anlatabiliyorum." dediğimiz insanları hatırlayalım. Bazen sadece bir manzarayı izler gibi izlediğimiz insanları hatırlayalım. Nasıl ortak oldugumuzu hikayelerine ve ne kadar çok ilham aldığımızı onlardan. Bazen de yara aldığımız insanları hatırlayalım; kanatan dizlerimizi ve hep bir hatırası olan insanları. Ya da, her zaman  demlikte çayı olan insanları, bir beyaz ekmeğin içine beyaz peynir ve domates koyup kahvaltı yapan insanları, televizyonun üzerine özenle örtü bırakan insanları, sigarasının izini bıyıklarında taşıyan insanları.....
Devamı

BURADA

-
Resim
                                                                      BURADA   O kadar yabancıyız birbirimize. Kendimize o kadar yabancıyız. Bir köşe boyu sessizliğin içine gömülmek isterken o kadar dalıyoruz gürültülere. Çok yabancıyız kendimize. Aradığımız iki nehir boyu sakinlikken yüksek binalar dikiyoruz mahallemize. Çok yabancıyız birbirimize. Bir kahvenin buharında birleşmek isterken, bırakmıyoruz kibrimizi geride. Ellerimiz bile yabancı birbirine. Yanlışlıkla dokundum sana, hissettim kıpırdanan damarlarını. Vücudun bir telaşın içinde gelip giderken, sakinliğin içinde asılı kalmış yüzüne baktım; topuklarının kaldırımla olan uyumuna baktım; ellerini hikayem yaptım. Ne zaman bir deniz sakinliği yakalasak birinde, ellerimiz yanlışlıkla değer birbirine, hikayelerimiz değer birbirine. Ama yine de yabancıy...
Devamı