DOKUNMADIM

-


                                                     DOKUNMADIM
     

   'Nerden başlasam bilmiyorum' diyerek başlarız cümleye. Bitiririz; 'nerden geldim bilmiyorum.' Sildikçe sileriz hafızamızı. Söylemek istemediklerimiz hep arkadadır. Oturturuz onları bir köşeye; biz, karşıdakinin gözlerine bakarız. Yardım isteriz biraz, biraz da dinlenmek. Dokunmalarını isteriz cümlelerimize. Onların ardına bakarız,sonra onlara. Dokunmalarını isteriz yaralarımıza. "Nerden geldim bilmiyorum." deriz. Oysaki o yol çizilmiş hep parmak uçlarımıza. O yolda bırakmışız adımlarımızı,o yolda seyretmişiz gökyüzünü ve bulutlara öğretmişiz dansımızı. Adım attıkça uzaklaşmışız kendimizden, parmak uçlarımız gelmemiş hiç aklımıza. En sonunda koymuşuz ellerimizi masaya, önümüze düşen saçları itmişiz arkaya. Ellerimizi buluşturmuşuz tekrardan ve mırıldanmışız uzun bir nefesin ardından: "Nerden geldim bilmiyorum."
   Fotoğrafların ardına onlarca kelime biriktiririz,yolda yürürken sayarız kaldırımları, çok kez düşmüşüzdür ve çok kez o son olmuştur. Yürümüşüzdür uzun yollar boyunca; kendimizi düşlerle beslemişizdir.  Hiç bakmamışız parmak uçlarımıza; tanışmamışız gölgelerimizle. Elimizi uzattığımız kişilere itaat etmiş; onları biz yapmışızdır. Yollarımız kıyılardan geçmiş; cam kenarları süslenmiştir. Saksıda çiçek değil aynalar biriktirmiş ve yansımalar kırmıştır benliğimizi. Biz gitmişiz ve bakmışızdır ardımıza,bir çiçek her zaman hazırda durmuştur. Parmak uçlarımızı görmek korkutmuştur bizi. Kendimizi saksılara dikmiş, kendimizden uzaklaşmışızdır. İncitmiştir dokunuşlarımız,kaçmışızdır sonra. Koyarak ellerimizi tahta bir masaya,bir umutla mırıldanmışızdır: "Nerden geldim bilmiyorum."
 Ama şimdi o kadar yakınken çocukluğuma ve dokunabiliyorken duygularıma bir mermer gibi; hislerimle oturabiliyorken saatlerce rahatsızlık duymadan, mırıldanmalarımı gömmek istiyorum. Ürkek bakışlarımı al artık, ellerim bulmasın birbirini;bir taşa dokunsun ısıtsın kendini rüzgarla. Korkarak attığım adımlar bulmasın sonlarını bir başkasında,o bir başkası detayı olsun yaşamımın. O detaylardan çadır yapayım hayatıma, adımlarıma sığınak olsunlar, ama asla bana. Kimsenin gölgesine düşmesin inançlarım, ve gölgelemesin kimse düşlerimi. Ve son bir kez fısıldamak isterdim sana, "Nerden geldim bilmiyorum. Ama  sığınmak istiyorum sana."

                                                                                                                       Büşra ÇOBAN

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ASILI KALIR ÖYLECE

-
Resim
     "        Bazen sadece dinlenmek için anlattığımızı hatırlayalım. Bazen sadece bi su gibi akıp geçtigimizi, dokunmadan ve hiç  yaralanmak istemeden, yara almak istemeden... Bazen sadece hikayesine ortak olmak istediğimiz insanları hatırlayalım. Sadece onlara anlatmak istediğimiz, kusursuzca dinleyen; biraz eleştirmeden ve biraz yargılamadan. "Sadece sana anlatabiliyorum." dediğimiz insanları hatırlayalım. Bazen sadece bir manzarayı izler gibi izlediğimiz insanları hatırlayalım. Nasıl ortak oldugumuzu hikayelerine ve ne kadar çok ilham aldığımızı onlardan. Bazen de yara aldığımız insanları hatırlayalım; kanatan dizlerimizi ve hep bir hatırası olan insanları. Ya da, her zaman  demlikte çayı olan insanları, bir beyaz ekmeğin içine beyaz peynir ve domates koyup kahvaltı yapan insanları, televizyonun üzerine özenle örtü bırakan insanları, sigarasının izini bıyıklarında taşıyan insanları.....
Devamı

BURADA

-
Resim
                                                                      BURADA   O kadar yabancıyız birbirimize. Kendimize o kadar yabancıyız. Bir köşe boyu sessizliğin içine gömülmek isterken o kadar dalıyoruz gürültülere. Çok yabancıyız kendimize. Aradığımız iki nehir boyu sakinlikken yüksek binalar dikiyoruz mahallemize. Çok yabancıyız birbirimize. Bir kahvenin buharında birleşmek isterken, bırakmıyoruz kibrimizi geride. Ellerimiz bile yabancı birbirine. Yanlışlıkla dokundum sana, hissettim kıpırdanan damarlarını. Vücudun bir telaşın içinde gelip giderken, sakinliğin içinde asılı kalmış yüzüne baktım; topuklarının kaldırımla olan uyumuna baktım; ellerini hikayem yaptım. Ne zaman bir deniz sakinliği yakalasak birinde, ellerimiz yanlışlıkla değer birbirine, hikayelerimiz değer birbirine. Ama yine de yabancıy...
Devamı

BİRKAÇ PARÇA

-
                                                                                                                                  BİRKAÇ PARÇA  Bazı zamanlar şarkı bile dinlemek istemiyorum. İstemiyorum daha fazla kelime, daha fazla müzik ve daha fazlası. Bazı zamanlar şarkılar bile yoruyor; yoruluyorum. Kafamdakileri bir masaya bırakmak istiyorum ve yanlarına uzanmak öylece. Kafamdakileri masaya bırakmak ve tatmin etmek günümü; o anımı, zamanımı... Kafamdakiler bazen çok ağır, bazen yorucu ve dingin bazen de; ama bazı zamanlar müzik dinlemek bile öyle bir yük, öyle kahredici ve acıtıyor beynimi.  Bazı zamanlar insanları dinlemek istiyorum. Yan masayı d...
Devamı