HİÇ SEVMEMİŞ GİBİ

-
                           
                                                               HİÇ SEVMEMİŞ GİBİ

   Bir araya gelmek en büyük suçuydu insanların, bir arada olmak o kadar uzaklaştırdı insanları. Bir arada olmak  masalıydı  bir şiirin, ama unutuldu masalarda. İstasyonlar evimizdi , bir sürü kırgınlığımız ceplerimizde. Balkonlarda selamladık hiç uyanmadığımız sabahları, manzaramızı istasyonlar yaptık bir hiçliğin gölgesinde. İstasyonlara adımlar attık, yabancısı olduk sokakların, şiirleri olduk yabancıların. Masalarımız katedrale kadar uzanıyordu; ellerimizi masalarda bıraktık. Dinlediğimiz kadar vardık, bir o kadar çok yaşadık. Adımlarımız değdi birbirimize, dokunduk korkusuzca tenlerimize.
  Bir şair haykırdı biraz kırgın sesiyle; "Hiç sevmemiş gibi kötüsünüz." . Hiç sevmediğimiz kadar yakındık kendimize. Kelimelerimizi tamamladık ürkek bir ses tonuyla, çantalarımıza yükledik kaygılarımızı, ve unuttuk bazen yaşamayı. Bir fısıltıyı gezdirircesine adım attığımız her sokağa bıraktık o cümleyi "hiç sevmemiş gibi kötüyüz,hiç dokunmamış gibi uzak."
  Gölgene sığınmak isterdim; üşüyerek uyandığım o her sabahta. Gölgene bir masal kondurmak isterdim; orada yaşamak isterdim kaygılarımdan uzak.Ne zaman sana çıksa yolum, o kadar bir arada oluyorum kendimle. Ne kadar değse nefesin ellerime, o kadar içime çekiyorum yaşamı. Ve ne kadar uzaksa mesafeler aramızda, her sokak fısıldıyor kulağıma, "hiç sevmemiş gibi kötüsünüz, hiç dokunmamış kadar uzak." Ama bıraktım artık o kibritleri yakmayı; bıraktım o kibritleri yakmayı birer birer. O balkonlara çıktım, o insanları gördüm, o gülümsemeleri takındım, o sahnede dans ettim, düştüm ve bir çok kez düştüm. Çıktım o balkonlara ve huzuru taşıdım. Yaşam içimdeydi, bir sonbahar yaprağı gibi bırakmıştı kendini odama. O balkonlara çıktım ve selamladım insanları. O acıyı hissettim; onu da. İstasyonlar biriktirdim; insanlar da.


                                                     Büşra ÇOBAN
                                                                                                                                   

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ASILI KALIR ÖYLECE

-
Resim
     "        Bazen sadece dinlenmek için anlattığımızı hatırlayalım. Bazen sadece bi su gibi akıp geçtigimizi, dokunmadan ve hiç  yaralanmak istemeden, yara almak istemeden... Bazen sadece hikayesine ortak olmak istediğimiz insanları hatırlayalım. Sadece onlara anlatmak istediğimiz, kusursuzca dinleyen; biraz eleştirmeden ve biraz yargılamadan. "Sadece sana anlatabiliyorum." dediğimiz insanları hatırlayalım. Bazen sadece bir manzarayı izler gibi izlediğimiz insanları hatırlayalım. Nasıl ortak oldugumuzu hikayelerine ve ne kadar çok ilham aldığımızı onlardan. Bazen de yara aldığımız insanları hatırlayalım; kanatan dizlerimizi ve hep bir hatırası olan insanları. Ya da, her zaman  demlikte çayı olan insanları, bir beyaz ekmeğin içine beyaz peynir ve domates koyup kahvaltı yapan insanları, televizyonun üzerine özenle örtü bırakan insanları, sigarasının izini bıyıklarında taşıyan insanları.....
Devamı

BURADA

-
Resim
                                                                      BURADA   O kadar yabancıyız birbirimize. Kendimize o kadar yabancıyız. Bir köşe boyu sessizliğin içine gömülmek isterken o kadar dalıyoruz gürültülere. Çok yabancıyız kendimize. Aradığımız iki nehir boyu sakinlikken yüksek binalar dikiyoruz mahallemize. Çok yabancıyız birbirimize. Bir kahvenin buharında birleşmek isterken, bırakmıyoruz kibrimizi geride. Ellerimiz bile yabancı birbirine. Yanlışlıkla dokundum sana, hissettim kıpırdanan damarlarını. Vücudun bir telaşın içinde gelip giderken, sakinliğin içinde asılı kalmış yüzüne baktım; topuklarının kaldırımla olan uyumuna baktım; ellerini hikayem yaptım. Ne zaman bir deniz sakinliği yakalasak birinde, ellerimiz yanlışlıkla değer birbirine, hikayelerimiz değer birbirine. Ama yine de yabancıy...
Devamı

BİRKAÇ PARÇA

-
                                                                                                                                  BİRKAÇ PARÇA  Bazı zamanlar şarkı bile dinlemek istemiyorum. İstemiyorum daha fazla kelime, daha fazla müzik ve daha fazlası. Bazı zamanlar şarkılar bile yoruyor; yoruluyorum. Kafamdakileri bir masaya bırakmak istiyorum ve yanlarına uzanmak öylece. Kafamdakileri masaya bırakmak ve tatmin etmek günümü; o anımı, zamanımı... Kafamdakiler bazen çok ağır, bazen yorucu ve dingin bazen de; ama bazı zamanlar müzik dinlemek bile öyle bir yük, öyle kahredici ve acıtıyor beynimi.  Bazı zamanlar insanları dinlemek istiyorum. Yan masayı d...
Devamı