İKİ ADIM BOŞLUK

-

                                                           
                                                           İKİ ADIM BOŞLUK

  Ne kadar dokunursak o kadar uzağız sanki yarına. Bir çocuk tutsaklığıyla hep saklayarak; korkarak biraz da bırakırız birşeyleri yarına. Bırakmazsak yarın olmaz çünkü;  korkarız bundan. Yarını planlamazsak, yarın olmaz deriz ama zaten yarın da hiç olmaz. Aynı günleri boyayarak yaşarız biraz. Aynı günleri binlerce insanla beraber, benzer duyguların içine gömülmüş bir şekilde yaşarız. Ne gideriz yaşamımızdan, kalırız ne de.
  Sana geldiğim gün çantamda ne vardı bilmiyorum, elimdeki kadehi yönetmekte zorlanan ellerim niye öyle gergindi bilmiyorum. Sana gelirken, ne düşündüm yol boyunca, hangi müzikleri dinledim hatırlamıyorum; yüzüne hangi hikayeyi oturttum, hangi paragrafı silmeye çalıştım; bilmiyorum. Yüzümdeki endişeyi saklamak için önümdeki insanların topuklarını izledim; biliyorum. İlgiyi üzerimde toplamaya çalışırken çok yoruldum; biliyorum. Ama sana gelirken hangi hikayeyi taşıdım çantamda, kendim diye neyi sundum sana; bilmiyorum. Sana niye gelmiştim bilmiyorum. Seni alıp hikayeme eklemiştim. Tüketmekten korkmuştum seni; balkonuma kondurduğum bir saksıydın sanki. Oradaydın ve büyüyordun, büyütüyordum seni kendi yüz çizgilerimle. Bir sabah balkonun kapısını açtığımda orada olmazsın diye korktum; hep korktum. Orada olmandan da korktum. Seni büyütmek için çok küçük hissettim kendimi; seni tüketmekten korktum.
  Onlarca insanla aynı yerlere çıkar adımlarımız. Aynı manzaranın önüne farklı marka biralarla oturur, aynı sorulara cevaplar bulmaya çalışırız. Çaprazımızdaki yaşam mücadelesinden haberimiz yoktur; ön yargılarımızı sereriz. Haklı sebeplerimiz vardır hepimizin. Yaptığımız tüm hatalar temellere dayanır.  Biz o temellere yaslanırız. Korkarız dokunmaktan, korkarız en çok temellerimizi yıkmaktan. Balkonumuz boştur biraz, ne yetiştirsek temellerimize dayanır. Yıkamayız temellerimizi; yaşayamayız onlarla da.


                                                     Büşra ÇOBAN

                                                                                                                             

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ASILI KALIR ÖYLECE

-
Resim
     "        Bazen sadece dinlenmek için anlattığımızı hatırlayalım. Bazen sadece bi su gibi akıp geçtigimizi, dokunmadan ve hiç  yaralanmak istemeden, yara almak istemeden... Bazen sadece hikayesine ortak olmak istediğimiz insanları hatırlayalım. Sadece onlara anlatmak istediğimiz, kusursuzca dinleyen; biraz eleştirmeden ve biraz yargılamadan. "Sadece sana anlatabiliyorum." dediğimiz insanları hatırlayalım. Bazen sadece bir manzarayı izler gibi izlediğimiz insanları hatırlayalım. Nasıl ortak oldugumuzu hikayelerine ve ne kadar çok ilham aldığımızı onlardan. Bazen de yara aldığımız insanları hatırlayalım; kanatan dizlerimizi ve hep bir hatırası olan insanları. Ya da, her zaman  demlikte çayı olan insanları, bir beyaz ekmeğin içine beyaz peynir ve domates koyup kahvaltı yapan insanları, televizyonun üzerine özenle örtü bırakan insanları, sigarasının izini bıyıklarında taşıyan insanları.....
Devamı

BURADA

-
Resim
                                                                      BURADA   O kadar yabancıyız birbirimize. Kendimize o kadar yabancıyız. Bir köşe boyu sessizliğin içine gömülmek isterken o kadar dalıyoruz gürültülere. Çok yabancıyız kendimize. Aradığımız iki nehir boyu sakinlikken yüksek binalar dikiyoruz mahallemize. Çok yabancıyız birbirimize. Bir kahvenin buharında birleşmek isterken, bırakmıyoruz kibrimizi geride. Ellerimiz bile yabancı birbirine. Yanlışlıkla dokundum sana, hissettim kıpırdanan damarlarını. Vücudun bir telaşın içinde gelip giderken, sakinliğin içinde asılı kalmış yüzüne baktım; topuklarının kaldırımla olan uyumuna baktım; ellerini hikayem yaptım. Ne zaman bir deniz sakinliği yakalasak birinde, ellerimiz yanlışlıkla değer birbirine, hikayelerimiz değer birbirine. Ama yine de yabancıy...
Devamı

BİRKAÇ PARÇA

-
                                                                                                                                  BİRKAÇ PARÇA  Bazı zamanlar şarkı bile dinlemek istemiyorum. İstemiyorum daha fazla kelime, daha fazla müzik ve daha fazlası. Bazı zamanlar şarkılar bile yoruyor; yoruluyorum. Kafamdakileri bir masaya bırakmak istiyorum ve yanlarına uzanmak öylece. Kafamdakileri masaya bırakmak ve tatmin etmek günümü; o anımı, zamanımı... Kafamdakiler bazen çok ağır, bazen yorucu ve dingin bazen de; ama bazı zamanlar müzik dinlemek bile öyle bir yük, öyle kahredici ve acıtıyor beynimi.  Bazı zamanlar insanları dinlemek istiyorum. Yan masayı d...
Devamı