DÜŞÜM

-


                                                                   DÜŞÜM

  Düşün, en son ne zaman düştün, o'nu düşün. Düşün, kimde bıraktın en kanayan yanlarını ve kimden ödünç aldın gölgeni? Düşün, kaç kere kaybettim dedin, kaç kere kovaladın hayallerini, unuttun kaç kere hayallerini. Düşün, en çok ne kırdı seni, en çok kim kanattı dizini? Düşün, ilk ne zaman azar yedin ve kaç kez daha? Düşün korkularından saklandığın günleri. Düşün, başını koyacak omuz ararken nasıl yalnız hisset kendini. Düşün, ne kadar zamandır birşeyleri sanarak yaşıyorsun. Düşün, ne kadar korkuyorsun karanlığa yürümekten ve ne kadar seviyorsun sakin akşamüstlerini. Düşün ve dokun kendine. Düşün ve bırak her şeyi. Bırak herşey aksın, aksın ve bulsun yolunu. Koşar adımlarla gitmene gerek yok, o tren kaçacak, o arkadaşın gidecek, o şarkılar biticek, o ilişkiler unutulacak, o yaralar kapanacak, o karlı havalar beklenecek  ama bırak aksın herşey; izin ver gitmelerine.
  Hayatımı doldurmanın yolunun koşturmaktan geçtiğini düşündüm. Adımlarım ne kadar hızlanırsa o kadar çok yakalarım diye düşündüm. Aslında yakaladım bir çok şeyi;  trenleri yakaladım, insanları yakaladım, ilişkileri yakaladım ve bıraktım bir köşede; yeni şarkılar yakaladım bir öncekilerini anlamadan, şehirler gezdim kendimden onlarca kilometre uzak, bazı insanlara sarıldım başımı bile değdirmeden omuzlarına, bazı insanları dinledim kendime hiç eğilmeden. Adımlarım ne kadar hızlı olursa o kadar çok yakalarım sandım. Çok kez yakaladım ve kaybettim; kaybettiğim kadar biriktirdim: " seni istemiyorum, bu ilişkiyi istemiyorum, kafa karışıklığı istemiyorum, tam bu anda bu şarkıyı dinlemek istemiyorum, bu otobüse binmek istemiyorum, seni dinlemek istemiyorum, elini tutmak istemiyorum, beni kırmanı istemiyorum, seni seviyorum, seni çok seviyorum, çok korkuyorum,yanımda kalmanı istiyorum, omzunda dinlenmek istiyorum, seni anlıyorum" diyemediğim kadar birikmişim sanki, biriktirmişim. Düşünmediğim kadar birikmişim sanki, onlarca yere koşarken nasıl da dönüp dokunmadım kendime, onlarca yere silik parmak izleri bıraktım, onlarca kaldırımda adım sesleri, onlarca köprüde dirseklerim, onlarca ikilemlerim ve sonrası...



                                                                                                                                  Büşra ÇOBAN

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ASILI KALIR ÖYLECE

-
Resim
     "        Bazen sadece dinlenmek için anlattığımızı hatırlayalım. Bazen sadece bi su gibi akıp geçtigimizi, dokunmadan ve hiç  yaralanmak istemeden, yara almak istemeden... Bazen sadece hikayesine ortak olmak istediğimiz insanları hatırlayalım. Sadece onlara anlatmak istediğimiz, kusursuzca dinleyen; biraz eleştirmeden ve biraz yargılamadan. "Sadece sana anlatabiliyorum." dediğimiz insanları hatırlayalım. Bazen sadece bir manzarayı izler gibi izlediğimiz insanları hatırlayalım. Nasıl ortak oldugumuzu hikayelerine ve ne kadar çok ilham aldığımızı onlardan. Bazen de yara aldığımız insanları hatırlayalım; kanatan dizlerimizi ve hep bir hatırası olan insanları. Ya da, her zaman  demlikte çayı olan insanları, bir beyaz ekmeğin içine beyaz peynir ve domates koyup kahvaltı yapan insanları, televizyonun üzerine özenle örtü bırakan insanları, sigarasının izini bıyıklarında taşıyan insanları.....
Devamı

BURADA

-
Resim
                                                                      BURADA   O kadar yabancıyız birbirimize. Kendimize o kadar yabancıyız. Bir köşe boyu sessizliğin içine gömülmek isterken o kadar dalıyoruz gürültülere. Çok yabancıyız kendimize. Aradığımız iki nehir boyu sakinlikken yüksek binalar dikiyoruz mahallemize. Çok yabancıyız birbirimize. Bir kahvenin buharında birleşmek isterken, bırakmıyoruz kibrimizi geride. Ellerimiz bile yabancı birbirine. Yanlışlıkla dokundum sana, hissettim kıpırdanan damarlarını. Vücudun bir telaşın içinde gelip giderken, sakinliğin içinde asılı kalmış yüzüne baktım; topuklarının kaldırımla olan uyumuna baktım; ellerini hikayem yaptım. Ne zaman bir deniz sakinliği yakalasak birinde, ellerimiz yanlışlıkla değer birbirine, hikayelerimiz değer birbirine. Ama yine de yabancıy...
Devamı

BİRKAÇ PARÇA

-
                                                                                                                                  BİRKAÇ PARÇA  Bazı zamanlar şarkı bile dinlemek istemiyorum. İstemiyorum daha fazla kelime, daha fazla müzik ve daha fazlası. Bazı zamanlar şarkılar bile yoruyor; yoruluyorum. Kafamdakileri bir masaya bırakmak istiyorum ve yanlarına uzanmak öylece. Kafamdakileri masaya bırakmak ve tatmin etmek günümü; o anımı, zamanımı... Kafamdakiler bazen çok ağır, bazen yorucu ve dingin bazen de; ama bazı zamanlar müzik dinlemek bile öyle bir yük, öyle kahredici ve acıtıyor beynimi.  Bazı zamanlar insanları dinlemek istiyorum. Yan masayı d...
Devamı