ANISI VAR

-

       
                                                                  ANISI VAR
 
    Sana gelmeyi çok istedim. Tüm kırıklarımı sermek istedim önüne. Dizinde dinlenmek istedim; çok istedim. Onlarca yara, onlarca yarım kalanın ardında en çok sana gelmek istedim. Yoktu kimseye vermek istediğim, daha fazla anlatmak istediğim, daha fazla anlaşılmak, daha fazla... En çok sana gelmek istedim. Aitlik hissinin nerede başlayıp nerede son bulduğunu bilemedim hiçbir zaman. Senin suların güvendeydi, senin suların vardı ya da kabul eden beni, sorgulatmayan değerimi. Aitlik budur dedim. Senin sularında yüzmek istedim; biraz güvendiğim biraz da her zamanki 'acaba'larım. Tüm ürkekliğimle  gelmek istedim.
 Akşamüstleri biriktirmek istedim seninle, bir kaç masa biriktirmek istedim; yollarını ayırmayan. Bir kaç gündoğumu, bir kaç alınganlık, bir kaç cam parçası, yanında uyumalı şeyler biriktirmek istedim. Sen de yarım kaldın, ya da başlamadık hiçbir zaman. Ne sana anlatacak gücüm vardı; ne de herhangi bir şey. Öylece gitmek istedim; dokunmadan, başlamadan, kendimden vermeden, yıpranmadan, biriktirmeden seni. Ardıma bakttığımda en çok yıpranmaktan korktuğumu görüyorum. En çok yıpranmaktan kaçmışım, bir çok anılarımı kapatmışım öyle, bir çok yarım bırakmışım. Onlarca gün ışığı, onlarca sabah, uykusuzluklarım, düşündüklerim, gece yarılarım bazen... Birbirini izleyen onlarca şey arasında biraz müzik dinlemişim, yollar hep güzel görünmüş, dokunduğum hayatlar güzel görünmüş, öylece yürümek güzel görünmüş, sana gelmek...
  Bugs bunny'nin evinde başlamışım, uzaklaşma istediğimle bitirmişim, yarım kalmışım, bırakmışım. Sen de hissetmişim kendimi; ama eve dönmek istemişim. Girdiğim tüm yolların sonuna evimi eklemişim. Şimdi seninle gün batımımız yok; ne de masalar, hikayelerimize eklediklerimiz yok, vücutlarımız tanımamış birbirini, paylaştıklarımız yok, bekleyişlerimiz yok, kahvenin yanına ne alırmışız bu da yok. Kokunu  bilmedim, yaralarına dokunmadım, üzerimde onlarca yükle yürüdüğüm o yollarda seni var etmedim, almadım seni. Geçip gittim öyle, yarım bıraktım. Şimdi gün batımlarımız yok ne de masalarımız, ellerimiz yok, vücutlarımız tanımadı birbirini, kahvenin yanına ne alırdıklarımız yok, yoksun.

                                                                                                                                       Büşra ÇOBAN

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ASILI KALIR ÖYLECE

-
Resim
     "        Bazen sadece dinlenmek için anlattığımızı hatırlayalım. Bazen sadece bi su gibi akıp geçtigimizi, dokunmadan ve hiç  yaralanmak istemeden, yara almak istemeden... Bazen sadece hikayesine ortak olmak istediğimiz insanları hatırlayalım. Sadece onlara anlatmak istediğimiz, kusursuzca dinleyen; biraz eleştirmeden ve biraz yargılamadan. "Sadece sana anlatabiliyorum." dediğimiz insanları hatırlayalım. Bazen sadece bir manzarayı izler gibi izlediğimiz insanları hatırlayalım. Nasıl ortak oldugumuzu hikayelerine ve ne kadar çok ilham aldığımızı onlardan. Bazen de yara aldığımız insanları hatırlayalım; kanatan dizlerimizi ve hep bir hatırası olan insanları. Ya da, her zaman  demlikte çayı olan insanları, bir beyaz ekmeğin içine beyaz peynir ve domates koyup kahvaltı yapan insanları, televizyonun üzerine özenle örtü bırakan insanları, sigarasının izini bıyıklarında taşıyan insanları.....
Devamı

BURADA

-
Resim
                                                                      BURADA   O kadar yabancıyız birbirimize. Kendimize o kadar yabancıyız. Bir köşe boyu sessizliğin içine gömülmek isterken o kadar dalıyoruz gürültülere. Çok yabancıyız kendimize. Aradığımız iki nehir boyu sakinlikken yüksek binalar dikiyoruz mahallemize. Çok yabancıyız birbirimize. Bir kahvenin buharında birleşmek isterken, bırakmıyoruz kibrimizi geride. Ellerimiz bile yabancı birbirine. Yanlışlıkla dokundum sana, hissettim kıpırdanan damarlarını. Vücudun bir telaşın içinde gelip giderken, sakinliğin içinde asılı kalmış yüzüne baktım; topuklarının kaldırımla olan uyumuna baktım; ellerini hikayem yaptım. Ne zaman bir deniz sakinliği yakalasak birinde, ellerimiz yanlışlıkla değer birbirine, hikayelerimiz değer birbirine. Ama yine de yabancıy...
Devamı

BİRKAÇ PARÇA

-
                                                                                                                                  BİRKAÇ PARÇA  Bazı zamanlar şarkı bile dinlemek istemiyorum. İstemiyorum daha fazla kelime, daha fazla müzik ve daha fazlası. Bazı zamanlar şarkılar bile yoruyor; yoruluyorum. Kafamdakileri bir masaya bırakmak istiyorum ve yanlarına uzanmak öylece. Kafamdakileri masaya bırakmak ve tatmin etmek günümü; o anımı, zamanımı... Kafamdakiler bazen çok ağır, bazen yorucu ve dingin bazen de; ama bazı zamanlar müzik dinlemek bile öyle bir yük, öyle kahredici ve acıtıyor beynimi.  Bazı zamanlar insanları dinlemek istiyorum. Yan masayı d...
Devamı