ÖYLECE BÜYÜYEN

-


                                                  ÖYLECE BÜYÜYEN
   
     Kırıklarımı nasıl onaracağımı öğretmedin bana; nasıl toparlarım yarım bıraktıklarımı ve nasıl kapatırım defalarca, defalarca ve defalarca. Aynı acıların çocuklarıyız, aynı kırgınlıkları yaşadık, aynı yerlerden açıldı yaralarımız. Ben aynı yerlerden kapatamadım onları; sen de aynı yerlerden defalarca kanadın. Aynı acının çocuklarıydık; aynı yerlerden kanadık, kanattık birbirimizi. Ne zaman güçsüz hissetsem seni suçladım, kendimi suçladım, hep birilerini, bir şeyleri... Ama şimdi sen  çıplaksın, ama şimdi yaraların ortada, ama şimdi senin de canın yanmış; sen de yanmışsın. Ben sadece geçmişim öyle, kendimi görmüşüm, elimdeki bıçağı görmüşüm, 6 yaşında iki kat kazağın ve atletin altına sakladığım karnımı görmüşüm, dokunmak istemişim o kız çocuğuna; bıçağı almak istemişim elinden, öyle bir hayatın içine gözlerini açmamış olmasını dilemişim. Ama büyümek istemiş seninle beraber, ama sen uzaklarda büyümüşsün;  ben uzun süre büyümemişim, masal kahramanları büyütmüşüm. Korkmuşum; bilmediklerimden, yaşamadıklarımdan, elimdeki bıçaktan, bir bavula sığmaya hazır bekleyen kıyafetlerimden, kaçışlarımdan... Sonra bi anda çok büyümüşüm düşündüklerim sığmamış bavuluma, hayal ettiklerim... Hayal ettiklerimi somutlaştırmak istemişim, büyütmüşüm kendimi.
 Bazen herkesin bi savaşın içinde olduğunu unutuyorum; kendimden uzağını göremiyor, kendimden uzağına dokunamıyorum. Bazen herkes bir figür; gelsinler ve sadece gitsinler istiyorum. Seni bir figür gibi köşeye itmek; sonra uzaklığından şikayet etmek, sen bana gelmeye çalıştıkça yaralarıma kapanmak... Başka hayatlarda bıraktığım çizikleri görmüyor, kapandıkça, suçladıkça suçluyorum. Kendini büyütmeye çalışan kız çocuğunu görmüyorum; içindeki kız çocuğunu görmüyorum. Neden baktığın her yer çok uzak, ve niye o yabancılara bürünmek istiyorsun?  Seni daha çok bilmek isterdim. Daha çok sevilmiş olmak isterdim  ve senin bana olan sevgini sorgulamamak... Seni kilometrelerce öteye bırakıp, mesafelerden şikayet etmemek isterdim ve merak etmek seni...  Oradasın, bunu seviyorum. Yarım kalanları tamamlamak belki çok zor; çok yıpratıcı belki, öyle uzak. Ama oradasın; bunu seviyorum. Bazen  yoruluyorum; tüm o açık yaralar bedenime batıyor, batıyor, kanatıyor ama uğraşıyorum. Masada  ellerin var; görüyorum.


                                                                                                                                          Büşra ÇOBAN

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ASILI KALIR ÖYLECE

-
Resim
     "        Bazen sadece dinlenmek için anlattığımızı hatırlayalım. Bazen sadece bi su gibi akıp geçtigimizi, dokunmadan ve hiç  yaralanmak istemeden, yara almak istemeden... Bazen sadece hikayesine ortak olmak istediğimiz insanları hatırlayalım. Sadece onlara anlatmak istediğimiz, kusursuzca dinleyen; biraz eleştirmeden ve biraz yargılamadan. "Sadece sana anlatabiliyorum." dediğimiz insanları hatırlayalım. Bazen sadece bir manzarayı izler gibi izlediğimiz insanları hatırlayalım. Nasıl ortak oldugumuzu hikayelerine ve ne kadar çok ilham aldığımızı onlardan. Bazen de yara aldığımız insanları hatırlayalım; kanatan dizlerimizi ve hep bir hatırası olan insanları. Ya da, her zaman  demlikte çayı olan insanları, bir beyaz ekmeğin içine beyaz peynir ve domates koyup kahvaltı yapan insanları, televizyonun üzerine özenle örtü bırakan insanları, sigarasının izini bıyıklarında taşıyan insanları.....
Devamı

BURADA

-
Resim
                                                                      BURADA   O kadar yabancıyız birbirimize. Kendimize o kadar yabancıyız. Bir köşe boyu sessizliğin içine gömülmek isterken o kadar dalıyoruz gürültülere. Çok yabancıyız kendimize. Aradığımız iki nehir boyu sakinlikken yüksek binalar dikiyoruz mahallemize. Çok yabancıyız birbirimize. Bir kahvenin buharında birleşmek isterken, bırakmıyoruz kibrimizi geride. Ellerimiz bile yabancı birbirine. Yanlışlıkla dokundum sana, hissettim kıpırdanan damarlarını. Vücudun bir telaşın içinde gelip giderken, sakinliğin içinde asılı kalmış yüzüne baktım; topuklarının kaldırımla olan uyumuna baktım; ellerini hikayem yaptım. Ne zaman bir deniz sakinliği yakalasak birinde, ellerimiz yanlışlıkla değer birbirine, hikayelerimiz değer birbirine. Ama yine de yabancıy...
Devamı

BİRKAÇ PARÇA

-
                                                                                                                                  BİRKAÇ PARÇA  Bazı zamanlar şarkı bile dinlemek istemiyorum. İstemiyorum daha fazla kelime, daha fazla müzik ve daha fazlası. Bazı zamanlar şarkılar bile yoruyor; yoruluyorum. Kafamdakileri bir masaya bırakmak istiyorum ve yanlarına uzanmak öylece. Kafamdakileri masaya bırakmak ve tatmin etmek günümü; o anımı, zamanımı... Kafamdakiler bazen çok ağır, bazen yorucu ve dingin bazen de; ama bazı zamanlar müzik dinlemek bile öyle bir yük, öyle kahredici ve acıtıyor beynimi.  Bazı zamanlar insanları dinlemek istiyorum. Yan masayı d...
Devamı